Wedstrijdverslag Oryx H1 – Verakets H2

Met volle blijdschap gingen we het seizoen van start. Zou het dan gaan lukken, een seizoen zonder onderbrekingen. Achteraf kunnen we daar volmondig ‘nee’ op antwoorden. Nog heel even deed de NeVoBo er alles aan om het seizoen tot een einde te brengen. Wedstrijden werden door de strot gedauwd. Het wedstrijdseizoen werd met een paar weken verlengd. Wedstrijden moesten maar doordeweeks ingehaald worden. Bij gebrek aan een volwaardige wedstrijdhal moesten de thuiswedstrijden maar uit gespeeld worden. Gelukkig zag de NeVoBo ook het licht. Het kwartje viel dat het tegen heug en meug afspelen van het seizoen niet haalbaar was en voor niemand leuk was. 


Er kwam lucht, er kwam rust en langzaamaan gingen de oogjes dicht. Alsof je na een drukke dag het 2000 uur journaal wil zien en er bij het weer achter komt dat je het journaal gemist hebt. Dat je eventjes de oogjes dicht hebt gedaan en alles aan je voorbij is gegaan. 


Vlak voordat je in die slaap terecht komt is er altijd een moment dat je lichaam nog even een stuiptrekking doet. Soms zo erg dat je er zelf weer wakker van wordt. Deze week was zo’n moment. We kwamen er achter dat er nog een wedstrijd op het programma staat. Dagelijks houd je de app en de mail in de gaten. Je verwacht elke keer een bericht van de tegenstander die zegt, zullen we deze wedstrijd skippen? Maar dat bericht kwam maar niet. Een mooie kans om het seizoen toch nog een beetje fatsoenlijk af te kunnen sluiten. Of in ieder geval met een goed gevoel de zomer in gaan…of uit gaan is het bijna. Over een paar week begint de aanloop naar het nieuwe seizoen namelijk al. 


Om de gastvrijheid die we hebben ervaren te belonen hebben we gevraagd of we deze laatste wedstrijd thuis in Hoogkerk mochten spelen. Elke week stond er een vrijwilliger klaar met een plopper in zijn hand. De plopper voor de gaten waar de palen in gaan. Als we een keer niet in onze vertrouwde kleedkamer konden omkleden werd dat met excuses verteld. Onder persoonlijke begeleiding werden we dan gebracht naar onze tijdelijke kleedkamer. Af en toe werd er vol bewondering gekeken naar het waanzinnige spel dat we op trainingen vertonen. Zo’n hoog niveau zijn ze niet gewend in Hoogkerk. Dan na de training waren we altijd welkom aan de stamtafel. Vaak werd het voetbal speciaal voor ons aangezet en de biertjes aan tafel gebracht. Een service die we, niet verder vertellen hoor, niet echt gewend zijn van Selwerd. Dus als blijk van waardering gunnen we Hoogkerk ook een wedstrijd op niveau.


Dan de tegenstander. Het leek wel alsof we de echte namen van ze niet mogen weten. Op het wedstrijdformulier verschenen namen als ‘Schakelaar, Noord, Schrijver en de gebroeders Klootwijk. Die hadden gezien dat ze naar Hoogkerk moesten en hadden zich vast afgevraagd of dat die zo’n kloot wijk van Groningen was. Nou ja, geeft niks. Is bij ons niet anders natuurlijk….Erwin Meester, Rolf Fietsendrager, Mark Klusjes, J-J Scheepstra, Jurri Koppelaar, Harald van ’t Verleden, René Analyse, Youp Schrijver (geen familie van) en Rutger Monteur.


Vlak voor de wedstrijd namen we afscheid van een van de scheidsrechters. Na 42 jaar vond die het wel welletjes. Ik herhaal het nog even, na 42 jaar vond die het wel welletjes. Extra tintje was dat deze scheidsrechter aan de wieg heeft gestaan van wat nu Oryx is. Bij de omnisportvereniging Sportclub Groningen kon je al veel sporten doen, maar nog geen volleybal. Wiebe heeft ervoor gezorgd dat er gevolleybald kon worden. Niet alleen recreatief, maar ook echt meedoen aan wedstrijden. Later is de volleybalt afgesplitst van Sportclub Groningen en werd het Oryx. Wiebe, dank voor je inzet in al deze afgelopen 42 jaar. Geniet van je rust, het ga je goed!


Aan niets was te zien dat dit een laatste stuiptrekking van het seizoen was. Aan niets was te zien dat het om des keizers baard ging. Het leek zelfs of het publiek de hal in Hoogkerk makkelijker wist te vinden dan de hal in Selwerd. Vol chagrijn accepteerden de studenten om het tellen van ons over te nemen. We waren weer eens precies met 7 (inclusief Youp) en dan wordt tellen lastig. Hetgeen ze na de wedstrijd voor beloond zijn. Meester op spel, Fietsendrager op de dia, Scheepstra en van ’t Verleden op mid, Klusjes en Ansalyse op hoofdaanval en Schrijver als libero.


Aan niets was te zien dat de wedstrijd ging tussen het lelijke eendje van de competitie en Oryx. Nee, dat is een grapje. Verakets had meer dan het dubbele aantal punten van Oryx. Maar dat krachtsverschil kwam er niet uit. Het was voor iedereen wennen aan de omstandigheden. Niemand had ooit eerder in deze hal gespeeld, dus echt thuisvoordeel hadden we niet. Ballen leken echter niet bij ons op de grond te kunnen komen. Overal zat wel weer iemand onder en met veel moeite konden we de bal in de rally houden. We hoefden alleen te wachten op een foutje van de tegenstander. Dat bracht, met degelijk spel, een 1-0 (25-19) op het scorebord.
In de tweede set deed Verakets er een stapje bovenop en bij ons werd het wat nonchalanter. Iets meer fouten dan in de eerste set zorgde voor een voorsprong voor Verakets. Met veel enthousiasme werd de stand gelijk getrokken. 1-1 (21-25). De sfeer zat er bij de studenten goed in. Er werd luidkeels gezongen en er kwamen zelfs af en toe danspasjes aan te pas. Ik miste alleen de ponpoens (of hoe heten die dingen die cheerleaders altijd om hun handen hebben?), voor de rest maakte dit het plaatje van een topwedstrijd in Hoogkerk wel af. Complimenten!
Set drie was misschien wel de spannendste van allemaal. Een gelijkopgaande strijd die we op ervaring naar ons toegetrokken hebben. 25-23 bracht 2-1 op het scorebord.
Nu kon het ons niet meer ontgaan, deze wedstrijd is voor ons! Na een prima balwissel van Meester vlogen we in de laatste set uit de startblokken. met 5-0 op het scorebord waren alle wissels en time-outs aan de andere kant al gebruikt. Alhoewel we de hulp van de scheidsrechters niet echt nodig hadden, kwam het wel goed uit. Jazeker, die ene bal was via de grond en tuurlijk was die ene bal touche (doet me nog zeer aan de schouder…), maar als de scheids het niet ziet of niet wil horen…..met 25-19 en 3-1 hebben we laten zien dat we toch best wel wat kunnen. Ziet het er allemaal spectaculair uit, nee zeer waarschijnlijk niet. Effectief, jazeker! Lang hebben we (kansloos) onderaan gebungeld, maar we hebben gepiekt op het juiste moment en hebben ons gister van de laatste plaats gespeeld. Dio Bedum is laatste geëindigd in de poule. Slechte ploeg man, dat Bedum…. 😉


Er gaan veel geruchten rond dat de Meeuwen met ons meegetraind hebben. Via deze weg willen we graag laten weten dat wij daar niets van weten. Bij ons is er niets bekend van het meetrainen van de Meeuwen. Als ze interesse hebben kunnen ze zich altijd melden bij Oryx.