Nieuw elan voor Oryx H1

Vorige week vrijdag kwam dan eindelijk het heugelijke nieuws; de (binnen)sport is weer open! In aanloop naar de persconferentie seipelde het nieuws al voorzichtig door en was er vooral angst dat we gelijk, afgelopen zaterdag, naar Bedum hadden gemoeten. Gelukkig geeft onze nieuwe minister ons nog iets meer tijd en zijn competitiewedstrijden nog niet toegestaan. Daarmee is het bijna ook wel zeker dat de competitie niet meer fatsoenlijk tot een einde gebracht kan worden. Zelfs niet met een verlenging van een paar weekenden. Hoewel de NeVoBo verwacht volgend weekend weer te kunnen starten met wedstrijden. Hoe het vervolg er wel uit gaat zien laten we over ons heen komen. We zijn al lang blij dat we in ieder geval in de gymzaal weer aan de slag kunnen ons balgevoel.


Het aftellen begon, traditiegetrouw, pas laat op woensdagmiddag. Na het hardop afvragen of we wel iets zouden gaan doen kwamen vrij snel al een paar afmeldingen binnen. Om te voorkomen dat het te vol en te druk zou worden in de kleine zaal besloten Rolf, Mark en Sssikkema deze week over te slaan. Nobel van deze mannen! Toen ook de randvoorwaarden (wat was de locatie ook nog maar weer? Hoelaat begonnen we altijd? En; wie heeft de ballentassen?) allemaal waren besproken konden we richting het zaaltje. De weeige lucht van de suikerbieten was ik al weer vergeten. Het trieste aangezicht van Hoogkerk trouwens ook. De eerste herkenning waren wat bekende auto’s op de parkeerplaats. Onze aanvoerder J-J stond enthousiast bij de deur te zwaaien. Een grote glimlach (denk ik, kon het niet goed zien vanwege de keurig gedragen mondkampjes), een pijnlijke box en een groen gevinkte QR-code was het warme welkom waar we allemaal naar snakten. Eenmaal aangekomen in de kleedkamer zaten we al snel weer op het niveau van voor de lockdown en leek het alsof we gewoon verder gingen waar we gebleven waren.


We hebben, tijdens de lockdown, naar alternatieven gezocht, niet met veel succes. Van het beachen in de buitenlucht  heeft J-J een frozen sholder opgelopen. Niet zo gek als je bedenkt dat de temperaturern rond het vriespunt schommelden. Rolf probeerde het gat op te vullen met hardlopen. Ondanks dat Evi ‘zeer fier’ op em was, had Rolf toch last van een opspelende knie. Gelukkig kan hij nu weer aan de slag met een opspelende bal. Deze week stond alleen nog even in het thema van (op)spelende bandjes, maar volgende week met bal in de zaal. Ook Youp was begonnen met hardlopen, maar elke vezel in zijn lijf protesteerde. Na 11 km (verdeeld over meerdere sessies) kwam het lijf er achter dat er helemaal geen bal bij betrokken was. Sssikkema staat al weer een tijdje droog. Niks nieuws zult u denken, maar dit keer doet hij mee aan dry januari. “ik ben topfit” melde hij via de app. Het shirtje van René stond nog al wat op spanning. Na het ballen van zijn vuisten begon het shirt zelfs wat te scheuren in de mouwen. Hij keek ook wat vreemd naar de volleyballen. Hij miste het hengsel om ze op te kunnen tellen en vond ze ook wat aan de lichte kant. Hij gebruikte zelf die van 5kg veel. 


Ja, corona doet wat met je…Niet alleen de zaal was stoffig, ook de techniek en de timing zagen er wat stoffig uit. Maar, vandaag is een nieuwe start, nieuw elan zouden ze in Den Haag zeggen. We gaan aan de slag om het beige volleybal van het eerste deel van het seizoen om te zetten naar een wat kleurrijker volleybalspel. Toen we voor de derde keer de training stil moesten leggen ivm een niesbui van Harald, keken we elkaar vragend aan. Corona kan haast niet, dat is tegenwoordig vermoeidheid en hoofdpijn. Hooikoorts? Zou kunnen, maar niet geheel voor de handliggend. Terwijl we onze kleding schoonklopten van het stof dachten we nog even verder na, maar opeens viel het kwartje. J-J voelde zich wel erg op z’n gemak. De grote hoeveelheid stof in de gymzaal had wel iets weg van een zandbak. De oorzaak van de niesbuien waren gevonden. Toch gek eigenlijk he. Een paar week zijn de zaaltjes ongebruikt geweest. Met een bril vanuit het bedrijfsleven op zou je denken dat dat de perfecte timing zou zijn voor een grondige schoonmaak van de sportaccommodaties. Daar de sportaccommodaties in Groningen niet uitblinken in schoon, netjes en met name stofvrij. Nu er toch niemand de zaal in mocht had de schoonmaak toch alle tijd en ruimte om eens dingen aan te pakken waar je anders geen tijd voor zou hebben. Dieptereiniging van de vloer, een grondige stofzuigbeurt, met de plumeau door de berging, dat soort werk. Maar niets van dat alles. 


Toen de training afgelopen was liepen we met de sporttas over de schouder. Nog een keer achteromkijkend zagen we neerdwarrelend stof, op de grond waren de glijsporen van verwoede pogingen een bal van de grond te houden goed te zien.  Tevreden kijkend naar die sporen en het neerdwarrelende stof deden we met een glimlach het licht van de gymzaal uit en vertrokken we, met mondkap op, naar huis. Het was de beste training van 2022, tot nu toe. Ook de training met de hoogste opkomst in 2022, tot nu toe. Meer van dit! Van beige naar kleur, van stoffig naar glansrijk, van knullig naar heroisch. Dezelfde jongens, dezelfde samenstelling, dezelfde ergernissen, dezelfde humor, dezelfde gebreken, maar nu met nieuw elan!