Chef Piri Piri – Oryx H1

Chef Piri Piri is de tegenstander van vandaag. De studenten in het groen en zwart staan keurig in de middenmoot. Ze wisselen keurige uitslagen af met verbazingwekkende uitslagen. Over het algemeen kan je stellen dat tegen de betere tegenstanders ze betere resultaten behalen dan tegen de mindere goden. Wat dat betreft mogen we vandaag wel oppassen…. Zaterdag 11 januari 2020, waar blijft de tijd. Die goeie oude tijd. Vandaag is de dag dat we ons best bewaarde geheim meenemen naar de ACLO, sterker nog naar Veracles. De geschiedenis laat ons weten dat in 1990, nog ver voordat al onze tegenstanders geboren waren, een van ons begon met geschiedenis studeren. Tegelijkertijd begon ook, via de ACLO sport pas, de zoek tocht naar een leuke (en vooral gezellige) sport. Via sjoelen, kaatsen en atletiek kwam Harald van der Poel bij (hup) groen en (hup) zwart en startte hij een, blijkt achteraf, legendarische carrière. Maar liefst dertien jaar was hij lid van Veracles. In die dertien jaar, grotendeels spelend in het 2e team, heeft hij een onuitwisbare indruk gemaakt. Zodanig dat hij het heeft geschopt tot erelid van Veracles. Die onuitwisbare indruk kwam niet met spetterend volleybalspel  (alhoewel het 2e toen uitkwam in de hoofdklasse (die toen der tijd nog iets voorstelde), maar (en ik citeer vanaf de website van Veracles) hij “werd in die tijd alom bekend vanwege zijn schaterlach, ruige whiskeydrink-gedrag en nog veel meer.” De schaterlach kennen we. Ook het whiskey drinken kunnen we ons voorstellen. Maar dat “nog veel meer” is voor ons ook nog steeds een raadsel….


De trouwe lezers weten dat we afgelopen woensdag al even sfeer geproefd hebben op de ACLO. In het verleden heeft Jurri kennis gemaakt met het rigoreuze beleid van de ACLO. De tas stond aan de verkeerde kant van de deur en in korte broek kon hij naar huis. Steentjes tegen het raam gooiend werd vrouwlief wakker gemaakt. Sindsdien zijn we erg alert en hebben we altijd een ‘backup’ tas bij ons voor het geval dit weer een van ons overkomt. Toch ging het weer mis, Harald had de schoenen in de kleedkamer laten liggen. De volgende dag kon hij de ‘walk of shame’ afmaken (zie bijgevoegde afbeelding).
Tot grote verbazing mochten we niet in de, fijne, Struikhal aantreden. Zaalhockey had deze over genomen. Nee, we werden verzocht naar de oude tennishal te gaan. Tegenwoordig vernoemd naar de alom bekende hoogleraar in de scheikunde, Koos Duppen. Koos, die veel heeft betekend voor de Hanze Hogeschool en de RUG, is veel te vroeg overleden en daarom in het wedstrijdverslagen een aantal subtiele verwijzingen naar hem, als een kleine ode aan Koos.


Het was er kil en troosteloos. Slechts een handje vol teams mochten hun wedstrijd hier afronden. Zelfs in een uitgestorven Selwerd was het nog gezelliger dan hier in deze koude hal. Ik hoop niet dat de hal daarom naar Koos vernoemd is….Schoenen en ACLO blijven een terug kerend thema. Ssssikkema had dit keer zijn schoenen thuis laten liggen. Met de auto van Robbert ‘what else’ werden deze nog even opgehaald. Ssssikkema had wel even mogen tanken (zie bijgevoegde foto). In een Femtoseconde (verwijzing 1) was Ssssikkema terug om de handen te schudden. Onze vice-aanvoerder (verwijzing 2), die vandaag als coach fungeerde gaf Ssssikkema een plekje op de bank.


De wedstrijd was eigenlijk, zoals zo veel wedstrijden, een prima samenvatting van het seizoen. Twee sets leuk meegedaan, waarvan we er een gewonnen hebben en een verloren hebben. Set 1 was nog even inkomen voor ons allemaal. Net iets te veel foutjes en te weinig servicedruk bracht 25-19 op het scorebord. In set twee waren we allemaal warm gedraaid, waren de kleine foutjes eruit en was er flinke servicedruk. Dat bracht 12-25 op het bord en de stand was gelijk.  


Set 3 ging heel gelijk op. Beide teams waren aan elkaar gewaagd. Het bleef opletten voor de gigantische blokkering van Veracles en de nummer 4 scoorde de punten wel heel makkelijk. toch gingen we met 21-21 het slot in. De spanning werd ons te veel. Kansen creëerden we wel, maar benutte deze dan weer niet. met 25-21 ging deze set naar Veracles.
op een cruciaal moment in de 4e set miste de beide scheidrechters een touchebal. ‘Kijk toch eens uit je Duppen’ (verwijzing 3) klonk het door de hal. Even waren we het kwijt. Erop volgend was een serviceserie, als door een laser (verwijzing 4) gestuurd. Het gat was te groot. We kwamen niet meer bij en verloren deze set met 25-15. We waren er ziek (verwijzing 5) van.


In de kantine bestelden we een pitcher friet (zie bijlage) en proosten nog een aantal keer op ons kampioenschap, van vorig jaar. Op naar volgende week. Dan komt Emmen op bezoek in de grote stad.

Sluit Menu
Close Panel